نوشتم بحر دل

بدانی غمی دارم

آهی کن

صدایی دارم.............

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تورا              خبر از سرزنش خار جفا نیست تورا

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تورا              با اسیر غم خود رحم چرا نیست تورا

فارغ از عاشق غمناک نمیباید بود                  جان من، اینهمه بی باک نمیباید بود

همچو گل چند به روی همه خندان باشی؟      همره غیر به گلگشت و گلستان باشی؟

هر زمان با دگری دست و گریبان باشی؟          زان بیاندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع با جمع نباشند و پریشان با شی            یاد حیرانی ما آری و حیران باشی

ما نباشیم، که باشد که جفای تو کشد؟          به جفا سازد و صد جور برای تو کشد؟

تشنه ی خون من زار نمیباید بود                    تا به این مرتبه خونخوار نمیباید بود

من اگر کشته شوم باعث بد نامی توست        موجب شهرت بی باکی و خود کامی توست

جان من سنگدلی، دل به تو دادن غلط است     بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

چشم امید به روی تو گشادن غلط است          روی پر گرد به راه تو نهادن غلط است

معرفت در گرانی است به هر کس ندهندش

پر طاووس قشنگ است به کرکس ندهندش

 خدا ساخت

 نه آنگونه كه كسی میخواست كه من كسی نداشتم

او بود كه مرا ساخت

آنچنان كه خودش خواست

وقتی خواستند كار دل را در سینه ام آغاز كنند

كسی نبود تا از خزانه دلهای خوب بهترین را برگزیند

تنها بودم

چون اكنون

روي دلاي آدما هرگز حسابي وا نكن

از در نشد از پنجره زوري خودت رو جا نكن

آدماي شهر ما بازيگرايي قابلن

وقتش بشه يواشكي رو قلب هم پا مي ذارن

تو قتلگاه ارزو عاشق كشي زرنگيه

شيطونك مغزاي ما دل داده ي دو رنگيه

دلخوشي هاي الكي وعده هاي دروغكي

عشقاشونم خلاصه شده تو يك نگاه دزدكي

آدمكاي شب زده قلبارو ويرون ميكنن

دل ستاره ي منو از زندگي خون ميكنن

ستاره ها لحظه هارو با تنهايي رنگ ميزنن

به بخت هر ستاره اي آدمكا چنگ ميزنن

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همینجاست بخند

آن خدایی که بزرگش خاندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است

فکر کن گریه چه زیباست بخند

صبخ فردا به شبت نیست که نیست

تازه انگار که فرداست بخند

راستی آنچه که یادت دادم

پر زدن نیست که در جاست بخند

آدمک نغمه آغازنخوان

به خدا آخر دنیاست بخند

شب ، آنچنان زلال ، که می شد ستاره چید !

دستم به هر ستاره که می خواست می رسید !

نه از فراز بام،

که از پای بوته ها

می شد تو را در آینه هر ستاره دید !

در بیکران دشت

در نیمه های شب

جز من که با خیال تو می گشتم

جز من که در کنار تو ، می سوختم غریب !

تنها ستاره بود که می سوخت

تنها نسیم بود که می گشت

کوچک که بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم

اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم

کاش دلهامو به بزرگي بچگي بود

کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را

از نگاهش مي توان خواند

کاش براي حرف زدن نيازي به صحبت کردن نداشتيم

کاش براي حرف زدن فقط نگاه کافي بود

کاش قلبها در چهره بود

اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد

و دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم

سکوت پر بهتر از فرياد تو خاليست
 
سکوتي که سرشار از ناگفته هاست

ناگفته هايي که گفتنش يک درد و نگفتنش هزاران درد دارد

دنيا رو ببين...

بچه بوديم همه چشماي خيسمون رو ميديدن

بزرگ شديم هيچکي نميبينه

بچه بوديم تو جمع گريه مي کرديم

بزرگ شديم تو خلوت

بچه بوديم راحت دلمون نمي شکست

بزرگ شديم خيلي آسون دلمون مي شکنه

بچه بوديم اگه دلمون مي شکست با يه آبنبات دلمونو بدست مي آوردن

بزرگ که شديم وقتي دلمون رو شکستن با هيچ چيز ديگه نميشه درستش کرد فقط جاي

شکستگيش روي دل ميمونه با هيچ آبنباتي درست نميشه

بچه بوديم همه رو 10 تا دوست داشتيم

بزرگ که شديم بعضي ها رو هيچي بعضي هارو کم و بعضي ها رو بي نهايت دوست داريم

بچه که بوديم قضاوت نمي کرديم و همه يکسان بودن

بزرگ که شديم قضاوتهاي درست و غلط باعث شد که اندازه دوست داشتنمون تغيير کنه

کاش هنوزم همه رو به اندازه همون بچگي 10 تا دوست داشتيم

بچه که بوديم اگه با کسي دعوا ميکرديم 1 ساعت بعد از يادمون ميرفت

بزرگ که شديم گاهي دعواهامون سالها تو يادمون مونده و آشتي نمي کنيم

بچه که بوديم بزرگترين آرزومون داشتن کوچکترين چيز بود

بزرگ که شديم کوچکترين آرزومون داشتن بزرگترين چيزه

بچه که بوديم آرزمون بزرگ شدن بود

بزرگ که شديم حسرت برگشتن به بچگي رو داريم

بچه که بوديم تو بازيهامون همش اداي بزرگ ترها رو در مي آورديم

بزرگ که شديم همش تو خيالمون بر ميگرديم به بچگي

بچه بوديم دل درد ها را به هزار ناله مي گفتيم همه مي فهميدند

بزرگ شده ايم درد دل را به صد زبان به كسي مي گوييم ...هيچ كس نمي فهمد

بچه که بوديم دوستيامون تا نداشت

بزرگ که شديم همه دوستيامون تا داره

بچه که بوديم بچه بوديم

بزرگ که شديم بزرگ که نشديم هيچ، ديگه همون بچه هم نيستيم... 

توي يک ديوار سنگي
دو تا پنجره اسيرن
دو تا خسته، دو تا تنها
يکيشون تو، يکيشون من

ديوار از سنگ سياهه
سنگ سرد و سخت خارا
زده مهر بي صدايي
به لباي خسته ما

نميتونيم که بجنبيم
زير سنگيني ديوار
همه عشق من و تو
قصه هست، قصه ديدار

هميشه فاصله بوده
بين دستاي من و تو
با همين تلخي گذشته
شب و روزاي من و تو

راه دوري بين ما نيست
اما باز اينم زياده
تنها پيوند من و تو
دست مهربون باده

بايد اعتراف كنم

من نيز گاه به اسمان نگاه كرده ام

دزدانه      درچشم ستارگان

نه به تماميشان

تنها بدان ها كه شبيه ترند به چشمان تو ...

بي تو، مهتاب‌شبي، باز از آن كوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم.

در نهانخانة جانم، گل ياد تو، درخشيد

باغ صد خاطره خنديد،

عطر صد خاطره پيچيد:

يادم آم كه شبي باهم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم.

تو، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت.

من همه، محو تماشاي نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشة ماه فروريخته در آب

شاخه‌ها  دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ...

به نام خدایی که اگر حکم کند همه محکومیم

 زيباترين عکس ها در اتاق هاي تاريک ظاهر مي شوند پس هرگاه در قسمت تاريک زندگي ات واقع شدي بدان که خدا قصد دارد تصويري زيبا از تو بسازد.

مثل اين است كه شب نمناك است.
ديگران را هم غم هست به دل،
غم من ، ليك، غمي غمناك است.

                           (سهراب)

يه روزی تو مصلخ عشق اسم پاكتو اوردم
از همه دنيا بريدم دل به ياد تو سپردم

يه روزی از غم دنيا برای تو شعر سرودم
تو منو تنها گذاشتی با همه بود و نبودم

يه روزی نشستی پيشم من برای تو گريستم
تو برای من نوشتی من برای تو چی هستم

يه روزی تو دل شب ها گم شديم تو فكر و رويا
تو می گفتی من می خونم غافل از دنيای جونم

يه روزی برات می گفتم غمهای بی كسی هامو
تو برای من می گفتی رسم اين دنيای خامو

يه روزی تو خلوت تو پا گذاشتم ساده و ساكت
سر به سجده می گذاشتم من به اون درگاه پاكت

يه روزی تو شب غم ها من شدم تنهای تنها
از ميون هر چی داشتم موندی تو برای فردا

يه روزی اون ور دنيا چشمم افتاد توی چشمت
من تو رو به ياد اوردم،تو چی شده عشقت

تو ولی بازم می خونی، هميشه با ما می مونی
تا ابد زنده می مونی، اسير عشق و جنونی

دنيا را بد ساخته اند ....

کسي را که دوست داري، تورادوست نمي دارد

کسي که تورا دوست دارد ، تو دوستش نمي داري

اما کسي که تو دوستش  داري و او هم تو را دوست دارد

به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند و اين رنج است

زندگي يعني اين .... 

چشم من بيا منو ياری بکن

گونه هام خشکيده شد کاری بکن

من نمي دانم كه چرا مي گويند  اسب حيوان نجيبي است

وكبوتر زيباست

و چرا در قفس هيچ كس كركس نيست

گل شبدر چه كم از لاله قرمز دارد

چشم ها را بايد شست

جور ديگر بايد ديد

كار مانيست شناسايي راز گل سرخ

كار ما شايد اين است كه در افسون گل سرخ شناور باشيم

«...ولی افسوس که اینها به جای اینکه افکار امام حسین(ع) را به ما بیاموزند فقط زخمهای

تنش را نشان می دهند و بزرگ ترین رنج او را بی آبی معرفی می کنند »

دور

من پا به پاي موكب خورشيد

يك روز تا غروب سفر كردم

دنيا چه كوچك است!

وين راه شرق و غرب چه كوتاه!

تنها دو روز راه ميان زمين و ماه .

اما من و تو دور

آنگونه دور دور ، كه اعجاز عشق نيز

ما را به يكدگر نرساند ز هيچ راه

آه ! 

دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند

رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد

وهر دانه ی برفی به اشکی نریخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده...اعتراف به عشقهای نهان

وشگفتیهای بر زبان نیامده.....در این سکوت حقیقت ما نهفته است   

حقیقت تو و من

دلم از خیلی روزها با کسی نیست

 تو دلم  فریاد و فریاد رسی  نیست

 شدم اون  هرزه گیاهی که گلهاش 

  پرپر دستهای  خار و خسی نیست

  دیگه دل  با کسی  نیست 

  دیگه  فریاد رسی  نیست